Wat is er mis met de hulpverlening aan allochtone jongeren?
Datum:
19 / 06 / 2005
Soort:
Dialoogmiddag
Bezoekers:
20
Locatie:
Australielaan 6
I.S.M.:
stichting Etnopanel, ISKB en stichting het Spiegelbeeld
Verslag:
Bevindingen “Dialoogmiddag: Wat is er mis met de hulpverlening aan allochtone jongeren?” Platform Marokkaanse Jongeren Utrecht (PMJU), 12 Oktober 2005.
Hulpverlening aan allochtone jongeren ver onder de maat
Dit is een van de uitkomsten van de dialoogmiddag over de problemen omtrent hulpverlening aan allochtone jongeren die plaats vond op 19 juni 2005 georganiseerd door het Platform Marokkaanse Jongeren Utrecht. Zo concludeert M. Karemakers, hbo docent en onderzoeker, dat er vanuit het middelbaar beroepsonderwijs te weinig wordt gedaan aan de interculturalisatie van het onderwijsprogramma.De ervaringsdeskundigen en onderwijzers W. Rozema en J.Patist constateren dat er onvoldoende interesse is in de leefwereld van allochtone leerlingen. Zo merkt dhr. Patist dat interesse in de leerling, dus niet alleen in diens schoolprestaties, bijdraagt aan de relatie tussen docent en leerling en zo de begeleiding verbeterd. “Autochtonen gaan ervan uit dat iedereen individualistisch is, allochtonen zitten anders in elkaar. Nieuwsgierigheid voor anderen moet er komen.” Presentator W. Rozema, geeft te kennen dat sommige docenten blind zijn voor discriminatie en geen houding weten aan te nemen.
Van de desinteresse in de leefwereld van allochtone leerlingen wordt door allochtone jongeren dankbaar gebruik gemaakt. Vanuit het publiek wordt opgemerkt dat allochtone jongeren vaak door middel van “zielige” verhaaltjes aan docenten hun zin krijgen, zo kunnen zij bijvoorbeeld spijbelen zonder de nodige consequenties. Presentator W. Rozema heeft als docent ook zo een geval meegemaakt, na een bezoek aan de ouders van de leerlinge kon hij concluderen dat de leerlinge alles verzonnen had. Uit ervaring kan K. al Mourabit vertellen dat docenten en hulpverleners vrouwelijke allochtone jongeren te snel geloven. Eveneens wordt er vanuit het publiek de opmerking gemaakt dat scholen niet geïnteresseerd zijn in de komst van allochtone ouders naar ouderavonden.
Volgens K. al Mourabit concentreren de hulpverleningsinstanties zich teveel op kwantiteit en te weinig op kwaliteit. “Wij krijgen bij het Spiegelbeeld vaak cliënten terug die wij eerder naar professionele hulpverleningsinstanties hebben doorverwezen”. Vanuit het publiek merkt Saida Elhantali, tevens van stichting het Spiegelbeeld, op dat allochtone jongeren meer als allochtoon dan als jongeren worden behandeld. “Allochtone jongeren zijn ook gewoon pubers en die hebben het al moeilijk.”
Dr. A. Limburg, 25 jaar werkzaam als psychiater bij Altrecht, merkt dat o.a. het vreemdelingenbeleid van minister Verdonk voor psychische problemen zorgt bij haar cliënten, zij noemt dit beleid zelfs “ziekmakend”, de correspondentie met minister Verdonk was aan dovenmansoren gericht. Opmerkelijk is eveneens het feit dat panellid Jamal, afgestudeerd geestelijk verzorger, na tientallen sollicitaties nog geen baan heeft kunnen krijgen, dit terwijl de groep allochtone cliënten in de geestelijke hulpverlening alleen maar toeneemt.
“Het gaat mis met de hulpverlening in Nederland. Er komen steeds meer problemen bij. Je weet wat er kan gebeuren: Mohammed B. Er zijn veel groeperingen die wachten op deze ontwortelde jongeren. Er wordt in de hulpverlening veel te veel gefocused op meisjes, waarom?”
